लंडनची आज्जी

एकदा मी व माझी पत्नी महात्मा फुले मंडईत भाजी आणायला गेलो होतो. एका कोपऱ्यावर एक चांगलीच वयस्कर आजी थोडेसेच भोपळे व आंबेहळद घेऊन बसली होती. भोपळा चांगला दिसला. सौ.ने विचारले,

“आजी भोपळा कसा दिला?”

“ पन्नास रुपयाला सगळा घ्या. थोडाच ऱ्हायलाय”

“ नको. पाव किलो द्या”

“ न्या की. दोन दिवस खाल.”

“आज्जी, खाणारी आम्ही दोघंच, नाही खपत जास्त”

“ अरेरे, दोघंच? मुलं-बाळं न्हाईत वाटतं”

“ तसं नाही, ती असतात अमेरिकेला. इथे आम्ही दोघंच असतो”

“अस्स व्हय” आजी म्हणाल्या.

 

त्यानंतर जे त्या बोलल्या त्याने आमची विकेटच उडाली.

“माजा नातू पण इंग्लंडला असतो.”

 **

नवरात्रात अष्टमीला भोपळ्याचे घारगे करायचे होते. मंडईत गेलो होतो. आमची पावले आजींच्या कोपऱ्याकडे वळली.

अरेच्चा! आजी नव्हत्या. कोपरा रिकामा होता. मनात शंकेची पाल चुकचुकली. जरा कचरतच शेजारच्या भाजीवाल्याला विचारले,

“का हो, इथं बसणाऱ्या आजी दिसत नाहीत?”

“अहो, त्या गेल्यात नातवाकडे. त्यांचा नातू इंग्लंडला असतो, त्याच्याकडे.”

 

फार मस्त वाटले. आपली ही आजी – नऊवारी नेसणारी, डोक्यावरून पदर घेणारी, आज कदाचित बकिंगहॅम पॅलेसचा ‘चेंज ऑफ गार्ड’ पहात असेल, किंवा लंडन आय च्या चक्रात बसून वेस्टमिन्स्टर ब्रिज, हौस ऑफ कॉमन्स पाहेल. नातवाचं वैभव पाहून परत येईल.

 

पुढच्या वेळेला मंडईत भेटली की म्हणेल, “इंग्लंडची राणी काय दिसली न्हाई बगा. ताई, भोपळा बेस हाये. घेऊन टाका”

 

सुधीर कुलकर्णी